ΑΠΟΨΗ: Atonement (Η εξιλέωση)

Σύντομη περίληψη: Μικρή και αντιπαθέστατη 13χρονη, γόνος καλής οικογένειας, φέρνει λίγο στον Demian και ακούει στο όνομα Βριόνη (Ομερ;). Παρακολουθώντας τους μεγαλύτερους και ειδικά την αδερφή της, παρεξηγεί ορισμένες κινήσεις της και στο τέλος κατηγορεί τον γκόμενο της αδερφής της ότι ασέλγησε πάνω στην επίσης 13χρονη φίλη της. Μετά γίνεται ο πόλεμος του '39 και πάνε όλα κατα διαόλου (όπως σε κάθε πόλεμο) και μετά προσπαθούν όλοι και ειδικά η (Ομέρ) Βριόνη, να αποκαταστήσουν τις σχέσεις μεταξύ τους και τις σχέσεις τους με την πραγματικότητα και την αλήθεια.

Το σενάριο της ταινίας (Christopher Hampton, "Επικίνδυνες σχέσεις") βασίζεται στο βιβλίο του Ian McEwan. Όπως το βιβλίο έτσι και η ταινία, πραγματεύεται μία συγκλονιστική ιστορία, σε ένα παλιομοδίτικο περιβάλλον με εξαιρετικά μοντέρνο τρόπο και εκεί είναι και το σημείο που κάνει αυτή την ταινία να έχει το κάτι παραπάνω.

Ο σκηνοθέτης Joe Wright κάνει θαύματα με τα μικρά flashback και με τον τρόπο που στήνει τα κάδρα του αλλά και γενικά με την οπτική που έχει στο υλικό του. Δεν κάνει πολλές μαγκιές αν και η ιστορία του δίνει το περιθώριο. (Και αγγλική αριστοκρατία και κήποι για βουκολικά ρομάντζα και ένας πόλεμος που όσο να' ναι βοηθάει να κάνεις σαματά)
Ο διευθυντής φωτογραφίας Seamous Mc Garvey (Οι ώρες) ζωγραφίζει και η σκηνογράφος επίσης.

Όσο για τους ηθοποιούς....

Η μικρή (Ομέρ) Βριόνη, Saoirse Ronan είναι τόσο καλή που σου έρχεται να την φορτώσεις σφαλιάρες, η Keira Knightley χωρίς να είναι το κεντρικό πρόσωπο της ταινίας, κυριαρχεί με την παρουσία της ενώ ο James McAvoy έχει γερό ρόλο και τα πάει περίφημα (κατά την γνώμη μου πάντα)

Γενικά όλο το cast είναι καλοκουρδισμένο και βοηθιέται πολύ από το σενάριο που χωρίζει ουσιαστικά, την ταινία σε τέσσερα μέρη, με διαφορετικό πρωταγωνιστή σε κάθε μέρος. Στο τελευταίο, πάντα ευχάριστη έκπληξη, η Vanessa Redgrave μας δίνει την "εξιλέωση" μέσα σε 4 λεπτά και μας αφήνει %@&@*($.

Μπράβο στα παιδιά του καστ και μπράβο και στους παραγωγούς και μπράβο και σε μένα που την είδα και το ευχαριστήθηκα.

Να κερδίσει παρακαλώ το Oscar πάραυτα γιατί αυτό που σου μένει τελικά, χωρίς να κυριαρχεί στην ταινία, είναι το love-story και έχουμε καιρό να δούμε love-story να βραβεύεται. (Συγκεκριμένα από το 1998 και το Shakespeare in love)